Op 14 april 1984 geeft Doe Maar twee emotioneel geladen afscheidsconcerten in de Maaspoort in Den Bosch, die live op televisie worden uitgezonden. Daarmee komt er een einde aan de grootste rage in de Nederlandse popmuziekgeschiedenis. Met hits als 32 Jaar, Doris Day en Is Dit Alles bestormt de Nederlandstalige ska/reggaeband Nederland en vormt daarmee de voorhoede van een hele reeks bands die in het Nederlands gaan zingen. Hoewel leadzangers Henny Vrienten en Ernst Jansz vaak over hun typische dertigersproblemen zingen, zijn het juist de Nederlandse tieners die massaal de groep omarmen, compleet met uitverkochte concerten, in de voorverkoop al platina wordende albums, flauwvallende meisjes en een gigantische verkoop aan merchandising: T-shirts, zweetbanden, buttons, in die jaren ziet het halve land fosforgroen en zuurstokroze, de typische Doe Maar-kleuren. Vergelijkingen met The Beatles blijven niet uit. De muziekkritiek daarentegen vindt het hooguit maar zo-zo. Zo schrijft de Oor over hun laatste album 4US: ‘De meeste songs deinen vooral keurig en luchtig voort, zonder enige vorm van bezieling of gedrevenheid.’ Het zal de fans worst wezen. De populariteit wordt zo beangstigend, dat de band in 1983 een publiciteitsstop afkondigt, zonder gewenst resultaat en dus houden ze het jaar daarop er maar mee op. De band wordt echter geenszins vergeten: Doe Maar blijkt een klassieker, die nieuwe generaties blijft aanspreken. Bij een reünie in 2000 staat de band maar liefst zestien keer in Ahoy’, Doe Maar de Musical trekt in 2007 meer dan honderdduizend bezoekers en in 2008 speelt de groep twee keer in stadion De Kuip.