Hitweek is in 1965 het eerste Nederlandse weekblad dat zich geheel richt op de popunderground, met ook aandacht voor acts als The Beatles, The Rolling Stones, The Who, The Kinks en Bob Dylan. Veel Nederbietgroepen krijgen dankzij Hitweek nationale naamsbekendheid. Het lijfblad van de alternatieve jeugd besteedt naast muziek ook aandacht aan provo’s, mode, drugs en seks en publiceert regelmatig over discriminatie van langharigen. Hitweek wordt opgericht door Fluxuskunstenaar Willem de Ridder en Peter Muller. Er is nadrukkelijk geen sprake van een redactie. Op democratische wijze mag de lezer een grote stempel op de inhoud van het blad drukken. De Ridder zorgt met creatief knip- en plakwerk voor de opvallende vormgeving, wat geen problemen oplevert voor de onconventionele drukker Ruud Schoonman en zijn nieuwe offset rotatiepers. Onder de medewerkers veel (latere) VPRO-mensen als Wim Bloemendaal, Jan Donkers, Arend-Jan Heerma van Voss, Wim Noordhoek en Wim de Bie. Het blad bevat ook bijdragen van Pim Oets, tekenaar Peter Pontiac, Laurie Langenbach, Henk van Dorp en Koos Zwart. PvdA-coryfee André van der Louw houdt zich bezig met de brievenrubriek. Belangrijkste steun en toeverlaat is Marjolein Kuijsten die de administratieve taken voor haar rekening neemt. Vanaf het eerste nummer in september 1965 (met Brian Jones op de voorkant) is Hitweek een succes. Op het hoogtepunt heeft de krant een oplage van 48.000. Als Peter Muller een wekelijkse column voor De Telegraaf begint, wordt hem dat niet in dank afgenomen. In 1969 gaat Hitweek over in het tweewekelijkse Aloha, waarin minder aandacht is voor muziek.