Soms kom je van die vrouwen tegen die heel graag serieus genomen willen worden. Die zich geen frivoliteiten durven veroorloven, uit angst te licht bevonden te worden. Een beetje stijf, weinig spontaan.
Zo iemand was ik.
Misschien ben ik het nog steeds wel een beetje, maar het was vooral in de begindagen van mijn schrijverschap dat ik het me erg aantrok als ik niet serieus genomen werd. Waar dat aan ligt, mogen anderen bepalen. Maar het gebeurde wel eens dat ik iemand ontmoette die mijn werk niet kende, en die met de beste wil ter wereld geen auteur in mij kon zien. En dan reageerde ik nogal aangebrand (zo herinner ik me een ternauwernood gesust handgemeen met een journalist op het boekenbal).
In het licht van deze overgevoeligheid, kan je je misschien wel voorstellen dat ik nooit van de daken heb geschreeuwd dat ik te zien ben geweest in een videoclip. Een hiphopclip, nota bene. Groot haar, blote navel: dat werk.
Jawel, het woord ‘hoochie mamma’ komt nu in je op, dat is logisch.

Ik kan inmiddels zo open over dit optreden zijn omdat er in het YouTube-tijdperk weinig dingen dood en begraven blijven. De clip is me de laatste tijd al meerdere malen fijntjes via e-mail toegestuurd. Driewerf hoera voor het digitale tijdperk. Ik zal er maar meteen bij vermelden dat het een video van Extince betreft, en hoewel erg smaakvol geschoten, blijft het een feit dat Karin Amatmoekrim, thans literair auteur, daarin dansend en draaiend te zien is. Ik was achttien, verdiende een centje bij als model en had totaal nog geen ambities op het literaire vlak.
Voor zover de verzachtende omstandigheden.
Het blijft natuurlijk een gegeven dat de relatie van videomeisje tot schrijver niet geheel onproblematisch is, en dat geldt eigenlijk ook voor mijn relatie met Nederlandstalige rap.

Nu ben ik sinds mijn tienerjaren een hartstochtelijk fan van hiphop. Amerikaanse hiphop, welteverstaan. En hoewel een aantal Engelstalige rappers van Nederlandse bodem ook onze goedkeuring kon wegdragen, bleef de focus voor een groot deel van de hiphopfans bij figuren als Tha Alkoholiks, Black Star en andere ‘echte’ rappers. Toen getalenteerde artiesten als Extince, Brainpower en zelfs de malle Def Rhymes (door mijn moeder steevast aangeduid als ‘die schreeuwneger’) van zich lieten horen, knikte ik voor het eerst goedkeurend mee, maar hield nog steeds gepaste afstand – het optreden in Extince’s clip niet meegerekend, dan.
Ik associeerde Nederhop te lang met de rock-rap van de Osdorp Posse, een geluid waarvoor ik mijn zieltje te teer achtte. Dat ik jarenlang stoïcijns naar teksten over bitches en ho’s luisterde, wijd ik maar aan het jeugdig enthousiasme waarmee ik hiphop omarmde.

Jaren verstreken en ik bleek hardnekkig te zijn in mijn voorkeur voor buitenlandse hiphop, want ik bleef de Nederlandse rappers stug negeren. Totdat er een punt aanbrak, waarop zelfs ik er niet meer omheen kon; Nederlandstalige rap was de kweekvijver ontgroeid, had zich ontwikkeld tot een volwaardig kind. Een schreeuwend, poep- en piesroepend kind, dat zich op het eerste gezicht beperkte tot banale onderwerpen, en onverstaanbare refreinen, maar waarin het zich op andere, complexere lagen volwaardig toonde.
Wie?
Ik heb het natuurlijk over de Jeugd van Tegenwoordig.

Nu zullen veel mensen verontwaardigd roepen: en hoe zit het met Kubus! Sticks! Raymzter! En dan zeg ik: u heeft gelijk. Die waren misschien eerder, en zijn minstens zo goed. Maar die heb ik totaal gemist. Het spijt me. Ik was in die periode bezig met andere dingen, zoals ‘Serieus genomen worden’, en had oog noch oor voor de opkomst van deze helden. De Jeugd van Tegenwoordig trok me hardhandig terug naar de wereld van hiphop. De regels ‘Je bent een sjembek dat zeurt / Maar je weet niet watskeburt’ hadden zich op onverklaarbare manier aan me opgedrongen en voor het eerst luisterde ik, oprecht, vol overgave naar hiphop in het Nederlands! En nagenoeg elk nummer dat deze absurde band uitbracht, vind ik niet alleen leuk, maar vooral ook goed. Zelfs als het over stofzuigers gaat, of een titel als Wopwopwop draagt.
Daar gaat mijn geloofwaardigheid als ‘serieus’ hiphopliefhebber, en schrijver – hop, het raam uit. En dankzij De Jeugd mag ik van mezelf denken: opgeruimd staat netjes.

Dat optreden in Extince’s videoclip heb ik hier natuurlijk in goed vertrouwen opgebiecht. Hopelijk ga je respectvol met die informatie om. Maar mocht je de jongens van De Jeugd tegenkomen; vertel ze maar dat er een schrijfster is die met plezier in hun clip optreedt. Mits ze geïnteresseerd zijn in een trage Nederhopliefhebber, op leeftijd. En mits de naveltruitjes opgeborgen blijven. Dat is beter voor iedereen.